Breakin’ ‘N’ Enterin’ (1983)

I’ll tell you what. Δύο κοπέλες είναι οι πιο διάσημες ακροάτριες που οι θερμές και αυθόρμητες αντιδράσεις τους διασώζονται στο youtube και όπου αλλού. Η μια είναι στη live έκδοση του Let me clear my throat του DJ Kool, στο σημείο εκείνο που ο Kool κάνει μια μικρή παύση. Εκεί, λοιπόν, μια άγνωστη σε εμάς κοπέλα φωνάζει μέσα στη στιγμιαία αυτή παύση: «Eat my pussy!» Μια κραυγή μουσικού οργασμού και ευγνωμοσύνης προς τον τελετάρχη DJ που όλος ο πλανήτης έχει άγνωστες φορές ακούσει. Ευτυχώς για αυτήν είναι άγνωστη, διότι φαντάζεστε τόσα χρόνια και με τέτοιο μέγεθος επιτυχίας του εν λόγω κομματιού, τι μηνύματα παροχής υπηρεσιών από φιλόδοξους sexual healers θα δεχόταν σε αντίθετη περίπτωση επωνυμίας.

Η άλλη όμως είναι γνωστή. Τουλάχιστον σε εμάς. Στο βίντεο λοιπόν «Egyptian Lover TR 808 Live in Athens», ζωντανά στο Temple, το οποίο απαθανάτισε με την κάμερά της η σύζυγός μου, Zeta T, άλλωστε σε κάποια στιγμή με φωνάζει με το όνομά μου «Τάκη…» και κάτι μου λέει. Κάπου στα μισά του βίντεο, λοιπόν, εκεί που ο Lover μας τηγανίζει όλους σε 1.000.000 eV ακούγεται μια φωνή να υποφέρει σαν από ωδίνες τοκετού: «Πω ρε τύπε!» Αυτή δεν είναι άλλη από τη Στελλίτσα μας, την Popping Butterfly, ένα από τα καμάρια της ένδοξης παλιάς σχολής Burning Steps στο Περιστέρι. Αυτές οι δυο πληροφορίες, ΟΚ, είναι προφανώς το κερασάκι στην τούρτα που θα φάμε σήμερα. Το βίντεο του Lover που σου λέω, αν δεν το έχεις δει από το original κανάλι στο youtube, τότε πιθανότατα το έχεις δει επαναφορτωμένο είτε από το mixmag, είτε από τη Ninja Tune και σε μερικά ακόμη επώνυμα μουσικά brands.

Είναι ένα σχεδόν σεμιναριακό βίντεο επίδειξης του Roland TR 808, από όχι τον πρώτο ηλεκτρονικό μουσικό που ουδέποτε το χρησιμοποίησε, αλλά από αυτόν που λόγω της εμμονής και οσιότητάς του προς το όργανο αυτό (“οσιότητας”;! Χμμμ… το προσωποποιώ το άψυχο όργανο, έτσι όμως είναι η hip hop μυθολογία) κατέληξε να γίνει διάσημος και να έχει περίοπτη θέση στο documentary για το όργανο αυτό χρόνια μετά. Ένα video, λοιπόν, σε ένα μικρό Αθηναϊκό club με ένα διονυσιακά εκστασιασμένο κοινό στο οποίο ταίριαξαν τέλεια οι απαραίτητες συνθήκες ήχου και φωτισμού, διότι δεν επρόκειτο για μια συνεννοημένη επίσημη μαγνητοσκόπηση από συνεργείο (ίσως για αυτό και η μεταφόρτωσή του από τόσους άλλους μεγάλους επώνυμους μουσικούς φορείς), κατέληξε να έχει αμέτρητα views και με το κοντέρ ακόμα να μετράει και έχει γίνει ένα από τα σημεία αναφοράς για το πιο διάσημο drum machine στην ιστορία των διάσημων drum machines.

«Λίγο αργά δεν είναι για κάτι τέτοιο;» θα μου πείτε, με μια δόση δικαιολογημένης ειρωνείας. Σαφώς, ας περάσουμε, λοιπόν, στην ίσως πρώτη φορά στα χρονικά του μουσικού documentation και της ηλεκτρονικής μουσικής στον κόσμο, που γίνεται μια δημόσια επίδειξη του Roland TR808 στον φακό μιας κάμερας. Το βίντεο για το οποίο θα σας μιλήσω, δεν δείχνει ούτε τον Ryuichi Sakamoto να το παρουσιάζει, ούτε τον Arthur Baker, ούτε τον John Robie, ούτε κάποιον άλλον συνεργάτη τους και μάλιστα το ημερολόγιο έδειχνε, σε χρονιά τουλάχιστον, το μαγικό 1983. Στα δισκάδικα, λοιπόν, στα clubs, στα ραδιόφωνα, στα σπίτια, στα αμάξια, στις πισίνες, στις μπανιέρες, στα σκαμπό, στα πάρκα, στις πλατείες, στις καντίνες, στα γκέτο και τους δρόμους όλου του κόσμου ο ύμνος του Electro Funk, το Planet Rock, ήδη παιζόταν σαν πρωινή σχολική προσευχή με το καλημέρα, εδώ και ένα χρόνο από το 1982. Δεν είναι ούτε οι Ιάπωνες κατασκευαστές του, ούτε ο Vince Clark, ούτε κάποιος από τους Kraftwerk, ούτε ο Juan Atkins ο οποίος παρήγαγε μουσική από το 1981.

Είναι πάλι ο άνθρωπος που σας μίλησα παραπάνω. Ο Egyptian Lover. Το βίντεο αυτό, λοιπόν, το documentary για το οποίο θα σας μιλήσω σήμερα στο οποίο ο κάθε συμμετέχων καλλιτέχνης, άντρας ή γυναίκα, επιδεικνύει την τέχνη του, πχ the poppers pop, the lockers lock, the breakers break, άρα και οι μουσικοί δείχνουν τον εξοπλισμό τους, είναι το Breakin n Enterin. Μας έρχεται δε, από την πρωτεύουσα της Δυτικής Ακτής το Los Angeles. Δεν είναι μόνο η σπανιότητα λόγω χρονιάς και περιορισμένων αντιτύπων σε VHS και DVD αλλά και η βαρύτητα αξίας του περιεχομένου.

Ένα θεμελιώδες ερώτημα σε αυτό το σημείο είναι το εξής: Ποια από τις δυο δεκαετίες έχει μεγαλύτερη σπουδαιότητα για την hip hop ιστορία, η δεκαετία 1980 ή η δεκαετία 1990; Στην πρώτη το hip hop χτίστηκε και μεγάλωσε με δυσκολίες μέσα σε αμφισβητήσεις, κριτική, περιορισμούς και απαγορεύσεις, στη δεύτερη γιγαντώθηκε, έσπασε πολλά ρεκόρ, φραγμούς και στερεότυπα και έγινε άνευ προηγουμένου παγκόσμιο. Σημαντικές και οι δυο, από κάθε άποψη, με την κάθε μια να έχει τη δική της μαγεία και χημεία. Αν δεν είχαμε την πρώτη, δεν θα είχαμε τη δεύτερη. Δηλαδή, ο δρόμος στρώθηκε από τη μια για την άλλη και έτσι κερδήθηκε χρόνος, αλλιώς θα ήμασταν πίσω ακόμα. Είναι, σαν αυτό που μου είχε πει ο Εισβολέας κάποτε για τη γενιά μου: «Εσείς φάγατε το σκατό για να υπάρχουμε εμείς».

Αυτήν την παράγραφο, την αναπτύσσω και την τοποθετώ με αυτήν τη συγκεκριμένη σειρά για να μπορέσω να περάσω τώρα σε αυτή σκέψη, συνειρμικά: Αν, ας πούμε, η δεκαετία 1980 είναι η σπουδαιότερη δεκαετία του hip hop, ας δεχτούμε χάριν της σημερινής κουβέντας αυτήν την υπόθεση, δε δογματίζω, δεν φανατίζομαι, προσπαθώ να μιλήσω υποκειμενικά μεν, λογικά δε, τότε αντίστοιχα και τα ιερά της δισκοπότηρα είναι τα πολυτιμότερα στα χρονικά όλης της κουλτούρας. Εκεί θέλω να καταλήξω.

Και για να μην παρουσιάσω τη λίστα με τα πολυτιμότερα hip hop holy grails των 80s, τότε θα πάω κατευθείαν στον τελικό του Champions League και θα πω ότι οι δυο μέγιστοι αντίπαλοι είναι σε αυτή τη γωνία από τη Νέα Υόρκη το single «Beat Bop – Rammellzee ft K-Rob» και εννοώ, ασφαλώς, το πρωτότυπο της Tartown Records με τα μόλις 200 αντίτυπα και σε αυτή τη γωνία από το Los Angeles το documentary Breakin n Enterin, αλλά!!! κυρίως και πολύ περισσότερο το βινύλιο με το Soundtrack! Αν θέλουμε να μιλήσουμε, όμως, για την κούπα του Mundial, τότε εκεί ο ανυπέρθετος τίτλος αποδίδεται στο instrumental soundtrack του Wild Style, αυτό που έπαιζε ο Theodore στο Dixie πάνω από το οποίο ράπαραν οι Cold Crush και οι Fantastic Five. Αυτό κόπηκε σε 50 κόπιες και δόθηκε στους μουσικούς της ταινίας. Και από ότι φαίνεται παίζει μπαλίτσα μάλλον μόνο του, χωρίς αντίπαλο.

Το soundtrack του Breakin n Enterin περιλαμβάνει ονόματα της Δυτικής Ακτής που δεν άργησαν να γίνουν μεγάλοι superstars του hip hop: o Ice T, o DJ The Glove και ο Egyptian Lover και μέσα στο ντοκιμαντέρ εμφανίζεται και ο πατέρας του Latin Rap, ο Kid Frost. Αυτός ο θρύλος που τα εκείνα τα χρόνια μάς έδωσε τις electro επιτυχίες “Rough Cut” και “Terminator”. Θέλω να ελπίζω πως δε χρειάζεται εγώ να δώσω, εδώ, τεκμήρια και πειστήρια για το ποιος είναι ο καθένας τους. Η δική σας έρευνα θα είναι πιο συναρπαστική και ανταμειφτική από την έτοιμη ανάγνωση της πένας μου. Το παράδοξο είναι ότι στο εξώφυλλο του δίσκου γράφει «Original Motion Picture Soundtrack». Τα πρόσφατα χρόνια, το soundtrack επανατυπώθηκε αλλά φοβάμαι και ότι αυτό έχει πλέον εξαντληθεί.

Το ντοκιμαντέρ, λοιπόν, Breakin n Enterin είναι ο πρόδρομος του φιλμ Breakin, περίπου ένα χρόνο προτού το φιλμ, μαζί με το comeback του, κάνει τη μεγάλη επιτυχία του στα box offices και γίνει σταθμός και σύμβολο μιας εποχής. Κοινά πρόσωπα στο πάτωμα ο Shabba Doo, o Boogaloo Shrimp, o Poppin Pete, o Pop n Taco, η Lolipop, για να αναφέρω τους πιο ονομαστούς χορευτές και από τους μουσικούς του, όπως είπα, ξεχωρίζει ο MC Ice T με τον DJ Glove. Σαν ντοκιμαντέρ, το Breakin n Enterin εστιάζει στους χορούς μας, με όλα τα μέχρι τότε είδη και styles. Επομένως, αποτελεί το πρώτο hip hop video-doc, για εκείνη τη χρονιά μαζί με το ντοκιμαντέρ της ανατολικής ακτής που εστιάζει, όχι τόσο στο χορό αλλά κυρίως στο writing, στα styles και τις τεχνικές των writers. Το Style Wars. Αν θέλετε να μου την πείτε, μην κολλήσετε στις διαφορές τους. Ξαναλέω, δείτε τις ομοιότητές τους, τις οποίες είναι η μια αγάπη (one love) για την ίδια κουλτούρα που τις γεννά.

Όσον αφορά τον ShabbaDoo η πρώτη φορά που o φακός τον κατέγραψε για μαζική ψυχαγωγική «κατανάλωση» ήταν σε επεισόδια του Soul Train με τους Lockers στα 70ς. Στη συνέχεια της δεκαετίας 80 υπήρξαν και άλλες ταινίες που ο μεγάλος μου αδερφός εμφανίστηκε και χόρεψε, με πρώτο το Xanadu. Ο Shrimp χόρεψε ως robot στο sequel «Bill and Ted» και ως animated γατούλης για τη Paula Abdul, ενώ οι Rock Steady Crew και οι NYCB δεν εμφανίστηκαν σε μεγάλες ταινίες, παρά μόνο σε λίγα δικά τους video clips. Επίσης, οι Rock Steady άργησαν πολύ να βγάλουν εκπαιδευτικά VHS και τελικά μόνο σόλο μέλη τους το έκαναν, πχ ο Ken Swift και Mr. Wiggles.

Πιστεύω, τότε, πως θεματολογικά το αντίστοιχό του Breakin n Enterin, χορευτικό documentary εποχής, που να δείχνει κάτι από όλες τις τέχνες με showcases από σχετικούς καλλιτέχνες του hip hop, αλλά να εστιάζει λίγο παραπάνω στο b-boying είναι το «Beat This: A Hip Hop History», του BBC από το 1984. Λέγοντάς το έτσι, δεν θεωρώ το Graffiti Rock ως documentary με την κλασσική έννοια, παρά TV show και δεν θεωρώ αντίπαλο δέος τις εκπαιδευτικές βιντεοκασέτες, αλλά απεναντίας τις βρίσκω ειδική κατηγορία. Τα ντοκιμαντέρ, επομένως, εκείνης της καυτής τριετίας 1982-83-84 έδειχναν λίγο πολύ όλες τις τέχνες: MCing, b-boying, writing, DJing, μέχρι να φτάσουμε στα πρόσφατα χρόνια όπου μπόρεσαν και εξειδικεύτηκαν σε ένα αντικείμενο. Για παράδειγμα, το Scratch για το turntablism, το Freshest Kids για το b-boying κλπ. Αξιοσημείωτα είναι και δυο ακόμα Αγγλικά documentaries που ίσως κάποτε τα αναλύσω και αυτά: το Electro Rock και το Bombin.

Όσον αφορά την παραγωγική διαδικασία της μουσικής, όπως είπα, έχουμε μια τεχνική επίδειξη από τον Egyptian Lover, τόσο στο Roland TR808, όσο και turntablism tricks and techniques πάνω στο δίτροχο ατσάλι των Technics SL1200Mk2, στο Club Radio. To Club Radio ή Radiotron ήταν το ίδιο club στο οποίο διαδραματίστηκαν οι μάχες και των δυο Breakin ανάμεσα στους TKO και τους Electro Rock. Υπαρκτό θρυλικό club στο Los Angeles, ένας από τους ναούς του hip hop. Κάτι αντίστοιχο με το Roxy, το Mudd, το Danceteria, το Negril ή το Earth’s Edge στη Νέα Υόρκη. Clubs στα οποία γεννήθηκε και ανδρώθηκε η hip hop κουλτούρα προτού ο Reagan τα κλείσει. Υπενθυμίζω, ωστόσο, ότι η πρώτη φορά που ο κόσμος είδε την τέχνη του στροφεδρισμού (fine art of turntablism) ήταν όχι σε ντοκιμαντέρ αλλά σε ταινία μυθοπλασίας από τον GrandMaster Flash και ήταν το Wild Style, με γυρίσματα από 1981 έως 1982 και πρεμιέρα στις 18 Μαρτίου 1983. Το Breakin n Enterin κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου 1983.

Παράλληλα, η ανερχόμενη δημοτικότητα της κουλτούρας κρατούσε πολλούς κινηματογραφιστές και τηλεοπτικούς παραγωγούς απασχολημένους. Το Flashdance είναι το πρώτο, όχι underground σαν το Wild Style, αλλά mainstream φιλμ, αυτά που μπορούν να φέρουν την ταμπέλα «χολιγουντιανά» το οποίο έδειξε b-boying στον κόσμο. Το 1983 και αυτό. Αναλυτικά όταν έρθει η ώρα να γράψω για αυτό. Όσοι ακούγαμε rap στη γηραιά ήπειρο ξέραμε ότι υπήρχε ένας σχετικός χορός, αλλά δεν είχαμε δει κάτι ακόμα. Λίγα ρομποτικά moves ναι, αλλά πάτωμα όχι. Ίσως μόνο όσοι είχαν ταξιδέψει και είχαν την καλή τύχη να δουν κάτι στα σωστά μέρη. Το Flashdance όπως είπα στη μεγάλη οθόνη. Γιατί υπάρχει μια εκδήλωση που καλύφθηκε από κάποια κανάλια της αμερικανικής τηλεόρασης που ξεχωρίζει για ένα λόγο. Πρόκειται για τα βραβεία που κατά καιρούς δίνει το The John F. Kennedy Center for the Performing Arts. To 1983 ήταν η χρονιά που βραβεύτηκε η Catherine Dunham, βίντεο το οποίο διασώζεται σε μερικές πλατφόρμες.

Σε μια θεατρικά άρτια χορογραφία, σαν b-boy opera, εμφανίζονται από κοινού, οι Rock Steady με τους New York City Breakers και εκεί, παρουσιάζεται για πρώτη φορά το νέο power move το οποίο θα έκανε θραύση, όπως και όντως έκανε. Το windmill. Εφόσον τώρα, δεν υπάρχει windmill στο Style Wars, αυτό σημαίνει ότι η φιγούρα αυτή εφευρέθηκε μετά το Style Wars (καλοκαίρι 1982) και πριν το Beat Street (Χριστούγεννα 1983), είτε πριν το tribute στην Dunham. Εξαρτάται από τις ακριβείς ημερομηνίες.

And here comes the tricky part. Η αλληλεπίδραση των χορευτών ανάμεσα στις δυο ακτές. Τα tours που είχαν ήδη ξεκινήσει έφεραν τους χορευτές των δυο ακτών σε επαφή και ανταλλαγή γνώσεων, τεχνικών και επιρροής ανάμεσά τους. Χωρίς να είναι υπερβολή, και σε δυο γραμμές -όσο μπορεί να χωρέσει σε τόσο λίγο χώρο η εύστοχη περίληψη μιας μεγάλης ιστορίας- η Δυτική Ακτή δίδαξε poppin, lockin και Boogaloo στην Ανατολική και η Ανατολική δίδαξε στη Δυτική πάτωμα. Breakin. Οπότε, από αυτό το χρονικό σημείο κι έπειτα, αρχίζει η κούρσα των δυο ακτών. Κούρσα την οποία θα ονομάσω Break Wars. Αυτή η κούρσα αφορά την κοινότητα των χορευτών. Θα δεχτώ, τότε, ότι ο τίτλος Style Wars αφορά τα πάντα. Είναι κάτι inside και αφορά τους insiders και εξαιτίας της ωφελήθηκε η κουλτούρα, καθώς οι χορευτές γίνονταν ολοένα και καλύτεροι. Έξω, όμως, από το cypher των insiders υπάρχει η υπόλοιπη κοινωνία και ο πλανήτης. Μαζί με όλα τα καλά και τα κακά του, όπως το εμπόριο.

Οι outsiders, λοιπόν, κινηματογραφικές εταιρίες, δισκογραφικές εταιρίες και ό,τι άλλο συναφές που ήθελαν να εκμεταλλευτούν αυτό το νέο προϊόν, έστησαν τη δική τους κούρσα, την οποία θα ονομάσω Exploitation Wars. Η ιστορία, λοιπόν, και το ημερολόγιο κατέγραψε ότι οι επιχειρηματίες της Δυτικής Ακτής πρόλαβαν να βγάλουν την κουλτούρα του hip hop στην πιο χρυσή εποχή της, από άποψη παράστασης των τεχνών της, πρώτη στο σινεμά. Το πρώτο έργο “Breakin” της Cannon – Golan Globus, το οποίο είναι η μετατροπή του ντοκιμαντέρ που σχολιάζω σήμερα (Breakin n Enterin), ως ταινία μυθοπλασίας, βγήκε πρώτο στο σινεμά, το Μάιο του 1984, προλαβαίνοντας το “Beat Street” της MGM και Orion κατά ένα μήνα. Με τους ίδιους χορευτές, MCs και DJs για πρωταγωνιστές όπως είπα.

Βάζοντάς τα, λοιπόν, όλα κάτω στο τραπέζι του timeline, μελετάμε την εξέλιξη των styles. Βρίσκουμε την άκρη και την εξήγηση, την αιτία και την αφορμή για ό,τι βλέπουμε σε κάθε recording. Documentary, motion picture ή εκπαιδευτική VHS. Ακόμα και το ποιοι τα παρουσιάζουν και πως εμφανίζονται στο φακό, μέχρι και η σκηνοθεσία, όλα μα όλα έχουν την αιτιολόγησή τους και όλα εντάσσονται μέσα στις δυο αυτές κούρσες. Των insiders και των outsiders.

Πάνω σε αυτό θέλω να σας αφηγηθώ μια ιστορία διαλόγων στο facebook, γύρω από ένα αίνιγμα που αφορούσε στο εξώφυλλο ενός δίσκου και πως λύθηκε τελικά. Κάπου στο 2012 πάνω κάτω, ο πολύ σπουδαίος Ολλανδός συλλέκτης Pat Vogt ανέβασε ένα εξώφυλλο δίσκου, το οποίο έδειχνε ένα b-boy σε ένα πάγωμα, με το μυστήριο να έγκειται στο γεγονός ότι ο δίσκος φαινόταν να ήταν του 1979 και έγραφε «Breakdance as seen on TV». Ήμασταν πολλοί μαζεμένοι εκεί και το παιδεύαμε, μάλιστα δε, σε κάποια στιγμή έσκασε και ο Michael Holman και πολύ λογικά μας είπε ότι κάτι άλλο πρέπει να τρέχει. Δεν υπήρχε καν ο όρος breakdance στο λεξιλόγιο των ίδιων των χορευτών το 1979, πόσο μάλλον στους δισκογράφους και γραφίστες και όποιους μπορεί να μεσολαβούν και ευθύνονται για την παραγωγή του εξωφύλλου ενός δίσκου.

Τότε, κοιτώντας το για μια τελευταία φορά, λέω σε ένα συνομιλητή μου, τον Jesse Manriquez συγκεκριμένα, ο αδερφός του οποίου φανταστείτε χόρευε με τους Rock Steady στο Style Wars εναντίον των Dynamic. Του λέω λοιπόν: «ρε συ Jesse, σου κάνει εσένα τώρα αυτό το πάγωμα για style του 1979; Εμένα μου φαίνεται πολύ προχώ, για 84 ναι, για 70ς όχι.» Ήταν η στιγμή που έβραζε μέσα μου η ανάμνηση και σιγά σιγά αναδυόταν στο προσκήνιο. Και τότε βρήκα τι μου θυμίζει. Η b-boy φιγούρα στο δίσκο εκείνο ήταν η φωτογραφία ενός b-boy από ένα δίσκο της K-TEL, η οποία είχε γίνει copy-paste κι είχε γίνει οριζόντια αντιστροφή. Με το που βρίσκω την original photo του πρώτου δίσκου την ανεβάζω σε σχόλιο και αμέσως ο Pat λέει: “Case closed! Agent Loyal-T73 solved the mystery”. Όσον αφορά το 1979 που έγραφε επάνω ο δίσκος εκείνος, αυτό ήταν κάτι στερεότυπο που η εταιρία που τον έκοψε το έγραφε σε όλες τις συλλογές της, ξεκινώντας από τον πρώτη συλλογή της το 1979, ανεξάρτητα με το ότι είχε αλλάξει δεκαετία.

Τι έχουμε, λοιπόν, εδώ. Προς επαλήθευση της θεωρίας που λέω παραπάνω, με τους insiders και τους outsiders, η εταιρία K-TEL ήταν το super market το οποίο εκμεταλλευόταν τα παραλειπόμενα όχι μόνο των δυο film «Breakin» της κινηματογραφικής Cannon, αλλά και merch σχετικό με το Beat Street, όπως υλικό που αφορούσε τους New York City Breakers. Είχε κυκλοφορήσει μια σειρά συλλογές με το ίδιο όνομα, Breakdance, ακόμα και μια εκπαιδευτική βιντεοκασέτα με έναν τύπο για trainer ο οποίος ήταν τυχαίος. Έλα όμως, που καλώς ή κακώς αυτή η εταιρία, η K-TEL ήταν αυτή που βρισκόταν πλησιέστερα στην πηγή και έτσι, ένα σωρό άλλες χώρες, από άλλες ηπείρους, συνασπισμούς εθνών, ενώσεις, άξονες και καθεστώτα όταν ήθελαν να διαδώσουν την τρέλα του hip hop στη νεολαία τους έκοβαν τα δικά τους δισκάκια με πολλά typo, ανακρίβειες που περισσότερο έμοιαζαν με bootlegs και παρεμπόριο, έπαιρναν γραμμή από την K-TEL και την είχαν σαν μπούσουλα. Προφανώς, δεν είμαι εδώ για να δικάσω κανέναν, απλά αφηγούμαι τη δεκαετία 80. Με την ευκαιρία αυτή προτείνω να ψάξετε το περιοδικό Hot Stuff που ο μεγάλος DJ Disco Patrick εκδίδει κατά καιρούς. Επισκεφτείτε το https://www.discopatrick.com/

Ένα ακόμη χρονικό πισωγύρισμα και ατόπημα πάνω σε b-boying φιγούρες που έχω βρει σε μια ταινία, βρίσκεται στην ταινία “Roll Bounce” του 2005, η οποία διαδραματίζεται στο 1979 και αφορά τη roller skate κοινότητα μιας ανάλογης, ας το πούμε, discoteque, εκεί που «χορεύαν» roller, δε ξέρω αν το λέω ορθά, δεν καίγομαι για την ώρα. Εκεί, λοιπόν, οι παραγωγοί και οι χορογράφοι δεν το σκέφτηκαν καθόλου μάλλον και σε μια χορογραφία παρουσιάζεται ένα windmill, που όπως είπα πιο πάνω ήταν νωρίς ακόμα. Ήταν, όπως τότε που ο Michael J Fox έπαιξε Hendrix και Van Hallen σε νεογέννητο rock n roll κοινό στα 50s, στο Back to the Future.

Το Breakin n Enterin είναι μια ανάσα φρεσκάδας από μια εποχή που μοιραία τόσα χρόνια μετά έχει τουλάχιστον αλλάξει δραματικά αν δεν υπάρχει πια. Τα πάντα ρει και ουδέν μένει. Δεν θα το δεις για να μάθεις b-boying κλπ styles. Θα το δεις για ιστορικούς λόγους. Ως dancers chronicles. Τόσο της Δυτικής Ακτής όσο και ως κληρονομιά της street culture. Θα το δεις για να απολαύσεις το attitude, το street fashion. Το ίδιο street fashion που θα δεις στο Beat it του Michael Jackson, το Warriors, ίσως και το West Side Story, και γιατί όχι το Absolute Beginners και άλλες ταινίες που απεικονίζουν νεολαία με προβλήματα, βίαια ενηλικιωμένη, επομένως και δυνητικά επικίνδυνη. Το θετικό ωστόσο που παρουσιάζεται εδώ, που είναι αυτό που μας ενδιαφέρει και κάνει το hip hop κοινωνικά πολύτιμο είναι η μη επιλογή της βίας.

Αυτά τα παιδιά, το τονίζω, όπως το έχει πει ο ίδιος ο Anthony Kiedis. Προέρχονται από μια πολύ βίαιη περιοχή των ΗΠΑ. Ίσως τη βιαιότερη. South Central Los Angeles και περίχωρα. Δεν μπλέκεις. Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, προτίμησαν να χορεύουν αντί να είναι gangsters. Μια επιλογή που κανένας κοινωνικός λειτουργός, κανένας παιδαγωγός δεν τους δίδαξε, ούτε την επέβαλε ούτε καν τη συνέστησε. Είναι σκόπιμο σε αυτό το σημείο, να βάλετε να ακούσετε τη συνέντευξη του Egyptian Lover στην Red Bull Music Academy, που μιλά για την επιλογή στην καριέρα του να μην είναι gangsta rapper, αλλά ο Lover που ξέρουμε με αυτή την θεματολογία εδώ και τόσα χρόνια. Ο Ice T τότε δεν συστηνόταν ως gangsta rapper αλλά αναγκάστηκε να υιοθετήσει αυτόν τον επιθετικό προσδιορισμό όταν καθιερώθηκε το gangsta rap ως εναλλακτικό όνομα για το reality rap της Δύσης.

Σε αυτό το documentary, λοιπόν, ο Ice T ντυνόταν και αυτός με καρφιά και πέτσινα όπως οι Furious Five στο Bronx. Όπως ο Rick James που συστηνόταν ως punk funk. Το ντύσιμο ήταν punk, ο ήχος ήταν funk. Το μήνυμα ήταν ειρήνη και αγάπη.

Αυτό που κατάφερε το hip hop στο πρώτο του κύμα αλλά και σε όλα τα επόμενα είναι αυτό που λέει ο τίτλος του ντοκιμαντέρ μας, σήμερα. Breakin n Enterin. Πρώτα έσπασε φραγμούς, φυλετικούς, κοινωνικούς και μουσικούς και μετά εισέβαλε στην κοινωνία, ξεκινώντας από τα αυτιά της νεολαίας της και εγκαταστάθηκε στην καρδιά και τη διάνοια των νέων όλου του κόσμου. Αυτό, που λίγα χρόνια μετά ο ίδιος ο Ice T θα το έκανε τίτλο δίσκου και θα γινόταν επανειλημμένα έως και αντικείμενο ακαδημαϊκής μελέτης. Home Invasion.
Ήρθε η ώρα να πατήσεις play