The Fame of Flashdance

Δυο είναι οι μεγάλες μουσικές του πλανήτη που στέκονται σαν τα δυο μεγαλύτερα δέντρα που παρήγαγαν πολλά κλαδιά και καρπούς. Σχεδόν ένα δικό τους δάσος το καθένα, χωρίς υπερβολή. Η Αφρικανική μουσική, δηλαδή η μαύρη μουσική που κυρίως είναι κρουστής φύσης από την οποία γεννήθηκε η jazz και η κλασσική μουσική της Αναγέννησης που γεννήθηκε στην Ευρώπη που είναι κυρίως έγχορδη. Χωρίς να θέλω να υποσκελίσω την Ασιατική ethnic μουσική και αυτή των άλλων ηπείρων. Βασικά…και να θέλω δε γίνεται. Απλώς, σήμερα σκοπεύω να ξεδιπλώσω συγκεκριμένες σκέψεις που αφορούν τόσο μουσική όσο και χορό και θέλω να τις φιλτράρω μέσα από το ειδικό μου hip hop πρίσμα.

Όπως, καταλαβαίνετε από τον τίτλο, το σημερινό αντικείμενό μου θα είναι οι ταινίες Fame και Flashdance. Ο σχολιασμός τους θα είναι με γνώμονα ότι hip hop πληροφορία μπορεί να περιέχουν, πάντοτε μέσα από τα δικά μου μάτια. Τα μάτια ενός κλασσικού mid 80s b-boy που τα υπόλοιπα κοινωνικά, μορφωτικά, ταξικά και εργασιακά χαρακτηριστικά του, μπορεί να τον καθιστούν ανεπαρκή κάφρο και πρωτόγονο σπηλαιάνθρωπο για να έχει το θράσος να σχολιάσει κάτι πάνω σε αυτά τα φιλμς. Μπορεί, όμως, να έχω να πω κάτι, παρόλο που ούτε πιάνο, ούτε γαλλικά σπούδασα. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο casting τους, το μουσικό τους περιτύλιγμα και την εποχή τους, που είναι η αγαπημένη μου.

Σε μία πολύ γενική, λακωνική και ταχεία σύνοψη θα κάνω μια απαραίτητη εισαγωγή, ξεκινώντας από τα δυο μεγάλα μουσικά είδη που ανέφερα παραπάνω και θα προσπεράσω πολλούς συνδετικούς κρίκους για να φτάσω σε δυο είδη χορού. Αλυσιδωτά, λοιπόν, η μουσική του τρίτου κόσμου με μεγάλη μητριάρχισσά της την jazz γέννησε το breaking, στο τελευταίο τέταρτο του 20^ου αιώνα, στις ΗΠΑ. Εναλλακτικά γνωστό ως b-boying and b-girling (ε.γ.ω. είναι τα ελληνικά αρχικά για το aka). To breaking, ωστόσο, είναι ένα μωσαϊκό με ψηφίδες από χορούς όλων των ηπείρων και πολιτισμών. Κάθε ήπειρος και μεγάλος πολιτισμός μπορεί να έχει έστω και μια δική του φιγούρα μέσα στο breaking. Αυτό, διότι γεννήθηκε στο μεγάλο χωνευτήρι που λέγεται Νέα Υόρκη. Εκεί, που στους δρόμους της συναντήθηκαν και διέδρασαν οι μετανάστες σχεδόν όλης της γης. Σαν την εκδήλωση E=mc² που μαζί με κάτι φίλους κάνουμε κάθε χρόνο στην πλατεία Αμερικής.

Από την άλλη μεριά η κλασσική μουσική, η μουσική της αριστοκρατίας, των πλουσίων ευγενών, των παλατιών, των αυτοκρατοριών, αλυσιδωτά και στην ώρα της έδωσε γέννα στα μπαλέτα. Σπουδαίος χορός. Αληθινή τέχνη. Με πλήρη συναίσθηση της μικρότητας και της πολιτισμικής μου ασημαντότητας υποκλίνομαι σε όλο αυτό το καλλιτεχνικό μεγαλείο. Θαυμάζω, όχι τη μπουρζουαζία και τις εξουσίες, αλλά τους μεγάλους μουσουργούς που έφτιαξαν όλα αυτά τα αριστουργήματα. Πολλοί συνθέτες από αυτούς μάλιστα τα έβαλαν με ηγεμόνες και τυράννους όταν έπρεπε. Παρόλα αυτά, όσο και αν γοητεύομαι από εκείνη την εποχή, surprise niggaz!, που λένε κι οι NWA, μένω άτεγκτος και απαρέγκλιτος στην αγάπη μου για το b-boying. Όσο και να με πλένεις, δεν μπορείς να βγάλεις το ghetto από μέσα μου. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο μου αρέσει κάτι με το είμαι κάτι.

H Jennifer Beals του Flashdance είναι μια χορεύτρια σύγχρονου χορού. Ενός χορού που στην αληθινή ζωή γεννήθηκε από μια ΑφροΑμερικανή. Τη Catherine Dunham. Από την άλλη μεριά, στο Fame, μια άλλη ΑφροΑμερικανή, η θεάρα Debbie Allen είναι η δασκάλα μιας σχολής χορού που διδάσκει μπαλέτο, jazz, tap κλπ. Το Fame ήταν αρχικά κινηματογραφική ταινία και έπειτα λόγω της τεράστιας επιτυχίας του έγινε και TV series (1982- 1987) με το ίδιο casting.

Ο σύγχρονος χορός είναι ένα σοβαρό αντίπαλο δέος στο b-boyin, ώπα μη βιάζεσαι, μη με διακόπτεις, άσε να τελειώσω την πρόταση και το συζητάμε. Είναι αντίπαλο δέος, μόνο από την κινησιολογική του μεριά. Μιας και χρησιμοποιεί όλο το σώμα, τότε οι φιγούρες του σε πάτωμα και όρθια θέση, δυνητικά, μπορεί να είναι έως και άπειρες. Σίγουρα οι συνδυασμοί τους και τα transitions (μεταβάσεις), αν όχι οι ίδιες οι φιγούρες. Και ένας λόγος που το σέβομαι πολύ είναι το γεγονός ότι πολλά είδη μουσικής μπορούν να «ντυθούν» με σύγχρονο χορό. Μελωδίες, μπαλάντες, χαμηλά bpm, μουσική δωματίου, ambient, όπερα, musicals, κλπ. Από την άλλη μεριά το b-boying εντοπίζεται πιο πολύ μέσα στην χορευτική funk, electro-funk, boombap, big beat jazz, jungle, drum n bass, dubstep (για poppin κυρίως) κλπ.

Αυτό, ασφαλώς, είναι ένα μεγάλο και ενδιαφέρον θέμα συζήτησης. Το ποια από τις δυο λίστες θα ήταν μεγαλύτερη. Ποιος χορός από τους δυο, δηλαδή, το σύγχρονο και το breakin, έχει τη μεγαλύτερη ικανότητα χορογράφησης περισσότερων μουσικών ειδών, αλλά το σημερινό άρθρο δεν έχει σκοπό να επικεντρωθεί σε αυτό. Απλώς το φέρνει η συνάντησή μου με τη φύση των δυο φιλμς. Παρόλα αυτά είμαι υπερήφανος οπαδός του b-boying και η πίστη μου σε αυτό δεν κλονίζεται, απλά ο σεβασμός στον αντίπαλο είναι υποχρέωσή μου. Μιας και το έφερε η κουβέντα με το κινησιολογικό «κατάλογο» θυμήθηκα κάτι από την αξιοθρήνητη ελληνική showbiz.

Κάποτε, λοιπόν, σε ένα Ελλάδα έχεις ταλέντο διαγωνίζονταν μεταξύ άλλων ένα locking mega crew και ένα b-boy crew. Οι lockers δε λέω, μια χαρά. Για τον αριθμό των πάνω των 10 μελών τους ο συγχρονισμός τους, αυτό το κριτήριο είναι το κυριότερο, τι άλλο, ήταν άριστος. Όλα τα άλλα κριτήρια (originality, foundation κ.λπ.) όσο και αν είναι ζωτικά είναι, ωστόσο, αυτονόητα. Που πας ρε Καραμήτρο αν δεν τα ‘χεις. Οι γενικής φύσης «κριτές», λοιπόν, έβγαλαν νικητές το crew των lockers μόνο και μόνο επειδή δεν το ήξεραν, δεν είχαν ξαναδεί κάτι τέτοιο και νόμιζαν ότι ήταν κάτι καινούριο.

Η ένστασή μου είναι η εξής (αλλά που να την πεις και ποιος να καταλάβει). Το locking είναι, σαφώς, δικός μας χορός. Ο χρονικά πρώτος χορός που γεννήθηκε, πριν από το hip hop μάλιστα, στα χρυσά χρόνια του funk (του πρώιμου synth funk) και δείτε τι συνέβη μετά. Είναι αυτό που λέει ο Rakim:

♪ Music orientated so when hip-hop was originated
Fitted like pieces of puzzles, complicated ♪_ (στοίχος από το Microphone fiend)

Έτσι, κάποια στιγμή στο ρεύμα του χρόνου, όταν πλέον το σώμα της hip hop κουλτούρας είχε σχηματιστεί, τότε το locking ενσωματώθηκε και αυτό μέσα της. Σαν το τελευταίο κομμάτι του παζλ που έλειπε. Έτσι, επίσημα, ενώ στο Beat Street δεν βλέπουμε locking, όχι ότι κανείς τους δεν θα ήξερε (σίγουρα ο Fabel και ο Wiggles μπορούν), στα δυο άλλα φιλμς που φέρουν το όνομα του κυρίαρχου χορού μας, τα Breakin δηλαδή, ο Shabba Doo δίνει ρέστα σε όλους με αυτό. Μάλιστα δε, σε κάποια φάση στο Radiotron βγάζει και μια φιγούρα waaking!

Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς. Κινησιολογικά το locking έχει 4-5 φιγούρες το πολύ. Ενώ το breaking, ο πρώτος καρπός της hip hop κουλτούρας στα 70s, έχει φτάσει τώρα πια, μετά από μισό αιώνα, να έχει άπειρες φιγούρες (μέσω συνδυασμών και παραλλαγών). Για αυτό και το BreaKING είναι ο βασιλιάς των χορών. Οπότε, όσο και αν συγγενεύουν μουσικά αυτά τα δυο είδη χορού, είναι αρκετά διαφορετικά και δυσανάλογα άνισα ώστε να συγκριθούν είτε σε ένα battle, είτε σε ένα show.

Φέτος για πρώτη φορά είδα ένα διαφορετικό trailer του Flashdance με κομμένες σκηνές με windmill. Άρα αυτό λέει πολλά, δεν το ήξερα δεν το είχα δει ποτέ, όπως και ένα διαφορετικό trailer του Beat Street με extra footage από το σταθμό με τη μάχη. Μόλις πρόσφατα ο Legs εξέδωσε και ένα βιβλίο που αναφέρεται και στο Flashdance. Αυτά είναι τα καλά είτε του ίντερνετ είτε του ότι καθώς περνούν τα χρονιά, παλιά πράγματα βγαίνουν στην επιφάνεια για να ανεβεί η αξία τους και να φρεσκαριστεί η φήμη τους. Αυτό είναι το καλό σενάριο…Τουλάχιστον ισχύει για την τέχνη.

 Oι Rock Steady χορεύουν το «Its just begun», το ίδιο κομμάτι που ζήτησαν να χορέψουν στο Roxy στο Beat Street. Τελικά εδώ είναι η πρώτη φορά που ο φακός κατέγραψε windmill για τον σινεμά αν και κόπηκε τελικά. Μάλλον, η εξήγηση είναι αυτή που δίνει ο Mr Freeze στο Freshest Kids όταν μιλάει με τον Legs για το Flashdance λέγοντας πως «αρχικά δεν θέλαμε να παίξουμε στην ταινία γιατί δεν θέλαμε να δείξουμε τις φιγούρες μας». Προφανώς, εννοούσε ότι ήθελαν να κρύψουν από τα άλλα crews τις καινούριες τους φιγούρες που προέκυψαν στις προπονήσεις τους, τα νέα τους όπλα και να τις παρουσιάσουν σε κάποια ειδική τελετή. Κάποιο μεγάλο battle, μια επίσημη hip hop τελετή.

 Όπως για παράδειγμα συνέβη με το transformer scratch. Ο DJ Jazzy Jeff πρώτος το ηχογράφησε σε δίσκο το 1986 (ελέγχεται στο VAR ωστόσο αυτό, υπάρχει ένσταση από Grand Dragon KD για κομμάτι του Steady B), ενώ ο Cash Money το παρουσίασε στο DMC το 1987 και το κέρδισε πανηγυρικά. Και οι δυο αυτοί τρόποι, δισκογραφία και world championships, είναι royal highness στη hip hop κουλτούρα. Ακούγεται, όμως, ότι όλοι τους το είχαν πρωτοδεί να τους το δείχνει στο σπίτι του ο DJ Spinbad και μετά αυτοί το έβγαλαν προς τα έξω και το εξαργύρωσαν σε φήμη και χρήμα. Σε κάθε περίπτωση, το transformer scratch γεννήθηκε σε ένα οικιακό turntablism cypher στη Philadelphia.

Για να γυρίσω στο windmill θα πω, ότι και εδώ υπάρχει μια διαμάχη για την πατρότητά του από τους Dynamic Rockers οι οποίοι το αποκαλούν neck move (γιατί μαζί με το halo και το headspin γυμνάζει τους μύες του λαιμού. Σήμερα, έχει μάθημα b-boying. Όσοι δε νιώθετε θα υποφέρετε μέχρι να τελειώσει το άρθρο). Αυτά τα ιστορικά στοιχεία είναι τα καλά που βγήκαν τα τελευταία χρόνια όσο όλοι μας καθόμασταν και βλέπαμε στα social media τους παλιούς να διαπληκτίζονται για την προσφορά τους. Δεν ξέρω αν στο μοντάζ τελικά επενέβησαν οι ίδιοι οι Rock Steady και όντως ζήτησαν να κοπεί η εν λόγω φιγούρα, πάντως ναι, αυτό τελικά συνέβη. Και όπως έχω πει σε άλλο review, στο Breakin n Enterin συγκεκριμένα, τελικά τα windmills είχαν την πρώτη δημόσια παρουσίασή τους όχι στο σινεμά αλλά στην τηλεόραση προς τιμήν της Catherine Dunham.

Θυμάμαι τη μέρα που ο Crazy Legs αποκάλυψε στο facebook ότι είναι αυτός που ντουμπλάρει τη Jennifer Beals στο backspin που κάνει στην audition της. Ήταν 2010 και όλοι μείναμε παγωτό. Κανείς μας δεν πιστεύω ότι το ήξερε σε παγκόσμιο επίπεδο. Τώρα, χαίρω πολύ. Μέχρι και η Wikipedia το αναφέρει στις πληροφορίες της ταινίας. Σαν trivia πλέον έχει φτάσει να έχει την ίδια διάδοση και αξία με το γεγονός ότι ο Jean Claude Van Damme εμφανίζεται στο Venice Beach στο Breakin 1. Αυτό πάντως αν δεν έβγαινε ο ίδιος ο Legs να το αποκαλύψει δεν νομίζω ότι θα το έβρισκε ποτέ κανένας από εμάς τους θεατές. Γενικά, εκείνοι οι πρωταγωνιστές των πρώτων ετών έχουν ακόμα υλικό και πληροφορίες που δεν έχουν αποκαλύψει στο ευρύ κοινό και θα πρόσφεραν πολλά αν το έκαναν.

Πρόσφατα, επίσης, ο Legs αποκάλυψε πως έχει κάποιες φωτό από τα γυρίσματα του Beat Street στο Roxy τις οποίες ποτέ δεν έχει δείξει. Καταλαβαίνω το να τις έχει για την πάρτη του. Απόλυτο δίκιο έχει. Δεν είναι υποχρεωμένος να τις δείξει στον υπόλοιπο κόσμο, απλώς…ως δημόσιο πρόσωπο που είναι ό,τι παραπάνω μας δείξει, θα ωφεληθεί η παγκόσμια κοινότητά μας, καθώς η ιστορία θα καταγράψει κάτι παραπάνω στο αρχείο του δημοσιευμένου υλικού. Πόσα τέτοια διαμάντια κρύβονται άραγε σε συρτάρια και αποθήκες…

Μπορεί ακόμα και εγώ που το λέω να έχω κάτι που πρέπει να κρατήσω για μένα. Όταν γνωρίστηκα με τον Mr Freeze το 2010 που είχε έρθει για το Freestyle Session μου εμπιστεύτηκε κάποιες φωτογραφίες από ένα πάρτι των Rock Steady όπου ήταν παρόντες o Futura και πολλοί άλλοι και μου ζήτησε να μη της δείξω ποτέ. Οπότε νιώθω πως είναι. Ο Mr Freeze πρόσφατα ανέβασε στο Instagram μια φωτό από το Flashdance που δεν είχαμε ξαναδεί. Όσον αφορά το σόλο του Mr Freeze και ειδικά η ρουτίνα με την ομπρέλα, το λιγότερο που έχουμε να πούμε είναι ότι πρόκειται για μια iconic στιγμή των 80ς και βίντεο ορόσημο απόλυτης νοσταλγίας.

H Irene Cara, είχε ομολογουμένως πολλά χαρίσματα και ταλέντα και μεταξύ άλλων τη θυμάμαι που έπαιζε στο DC Cab το 1983 με τον Mr T. Ο Μr T, επί τη ευκαιρία, είχε και δικό του δίσκο με μια απόπειρα ραπ από μέρους του. Μάλιστα, καλλιτεχνικός του σύμβουλος στο ραπ ήταν ο Ice T. O δίσκος του Mr T “Be Somebody or be somebody’s fool” συνοδευόταν και από μια ταινία μικρού μήκους σε VHS που το βίντεο όλο και κάπου βρίσκεται στο διαδίκτυο.

Και τώρα αρχίζουν τα ζόρια. Η Irene Cara και ο Gene Ray του Fame, o μπασκετμπολίστας Mike Newlin, και οι πρωταθλητές πυγμαχίας Héctor “Macho” Camacho και Alex Ramos ήταν οι leading stars σε μια καμπάνια εναντίον του graffiti στα τραίνα. Η γνωστή καμπάνια με την ατάκα «make your mark in society, not on society» που βλέπουμε στο Style Wars. Την ίδια ώρα, το παράδοξο για εμένα ήταν ότι η Irene Cara είχε ηχογραφήσει ένα κομμάτι με τίτλο «Breakdance». Και έτσι για να με τσούξει όσο δεν πάει άλλο, παραγωγός του κομματιού ήταν ο  Giorgio Moroder και η δισκογραφική, η αγαπημένη μου Geffen Records. Λογικό αρκετά. Κάτι τέτοιες soulful divas γίνονταν μούσες του και τις τσίμπαγαν σοβαρές εταιρίες.

Όταν την πρωτοείδα στο Style Wars να μας κράζει, δεν της το συγχώρεσα ποτέ, μέχρι που πέθανε και μίλησα με κάποιους φίλους στο εξωτερικό που την αποχαιρετούσαν στα social media. Τότε άνθρωποι που σέβομαι και υπολογίζω τη γνώμη και τις γνώσεις τους, λιγάκι με κάλμαραν δείχνοντάς μου κάποιες αλήθειες για αυτήν. Μέχρι ενός σημείου η Irene, στη θέση που ήταν κι έτσι όπως έβλεπε τα πράγματα, τόσο ως επιβάτισσα όσο και ως ένα κορίτσι που διδάχτηκε τις καλές τέχνες σε μια αποστειρωμένη γυάλα, ίσως να είχε ένα σχετικό δίκιο.

Σίγουρα, ένας τοίχος μόνο με καλλιγραφικά tags είναι πολύ διαφορετικός από ένα τοίχο με πλήρες και ενιαίο έργο, με styles και characters. Ένας τοίχος ή τραίνο με tags, δε λέω ότι είναι καλλιτεχνικά κατώτερος από ένα τοίχο με characters, γιατί κάθε μάτι βλέπει αυτό που έχει εκπαιδευτεί να βλέπει, να αναγνωρίζει, να αξιολογεί και να εκτιμά. Τα tags, στα μάτια ενός ειδικού, ενός writer είναι καλλιγραφία, είναι υψηλή μορφή τέχνης και δεν λογίζονται ως ήσσονος σημασίας. Ίσως, ο έξω κόσμος να προτιμά ένα graffiti με ένα πρόσωπο ή ένα τοπίο από ένα δυσανάγνωστο wild style letterism πλέγμα, διότι το πρώτο του κάνει πιο πολύ για κλασσική ζωγραφική.

Υπάρχει και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψιν. Μιας και οι περισσότεροι Νέο Υορκέζοι hip hoppers είναι ισλαμιστές του NGE (ή αλλιώς Έθνος του 5%) αγάπησαν τα tags και ακολούθησαν αυτή την τέχνη γιατί τους θυμίζουν τα αραβουργήματα. Τη δική τους καλλιγραφία.

Δυο ακόμα στοιχεία συνέβαλαν στο να έχω πρόβλημα μαζί της. Πρώτον, στην τρίτη σεζόν του τηλεοπτικού Fame, το επεισόδιο 8 είχε ως θεματική το break. Ο ηθοποιός και χορευτής Michael De Lorenzo ο οποίος εμφανιζόταν και στο «Beat It» video του Michael Jackson έπαιζε στο επεισόδιο αυτό. Δεύτερον, ο Seen είχε βάψει σε ένα whole car (βαγόνι τραίνου) το λογότυπο του Fame. Η φωτογραφία αυτή της Martha Cooper (φυσικά) υπάρχει μέσα στο βιβλίο Subway Art. Εν τω μεταξύ το λογότυπο του Fame φέρνει λίγο στο λογότυπο της Ford. Δεν ξέρω αν λογίζεται ως αντιγραφή….just saying.

Από τη μια μεριά, λοιπόν, έβλεπα τον «father of graffiti» να τους κάνει διαφήμιση γράφοντας Fame σε βαγόνι τραίνου, (η διαφήμιση είναι έμμεση μιας και στην πραγματικότητα για τη δική του φήμη νοιαζόταν πρωτίστως) και από την άλλη, βλέπω αυτούς να μας αποκαλούν σκουπίδια. Οπότε κάτι στοιχεία σαν αυτό στα χέρια μου και δεδομένης της πώρωσής μου με το hip hop με έκαναν να τα πάρω πολύ τοις μετρητοίς. Υπενθυμίζω πως γεννήθηκα οριακά στο τέλος της σωστής περιόδου, 1973, για να προλάβω το hip hop στο ξεκίνημά του αλλά….σε λάθος χώρα.

Οι πληροφορίες που είχα ανά πάσα στιγμή στα χέρια μου, ήταν ελλιπείς και τις περισσότερες φορές μετά από χρόνια ξεκαθάριζαν πράγματα, αφού η διαφώτιση του παρελθόντος ερχόταν καθυστερημένη. Όπως μια εικόνα ενός μακρινού άστρου που το φως φέρνει στη Γη. Όταν αυτή φτάνει σε εμάς, το άστρο μπορεί να μην υπάρχει πια στον τόπο του. Αυτό, όμως, συμβαίνει και στις ΗΠΑ ακόμα. Έχει να κάνει με το πόσο επίμονα ψάχνεται ο καθένας και όχι τόσο με το που ζει. Ο φανατισμός μου, λοιπόν, στο να υπερασπιστώ το hip hop και τις τέχνες του, όσο και αν είναι καλοπροαίρετος, κατά στιγμές με έκανε λίγο ταλιμπάν –το παραδέχομαι.

Όπως και να έχει πάντως είναι θλιβερό να σκέφτομαι ότι τόσο η Irene όσο και ο Gene (που έπαιζε τον Leroy) δεν ζουν πια. Νέα παιδιά ήταν ακόμα όταν έφυγαν. Κρίμα, πολύ κρίμα ό,τι και να με χώριζε από αυτούς που το παραδέχομαι ότι ίσως ήμουν πολύ ταλιμπάν hip hopper εναντίον τους. Και πάλι κρίμα και λυπάμαι. Όλη τη δεκαετία του 1980 τους θαύμαζα για ότι μου έδιναν, μέχρι που είδα το Style Wars το 1991 στην ΕΡΤ και εκεί κόλλησα σε μια άποψή τους. Όχι, δεν άξιζε τέτοια σκληρότητα εκ μέρους μου. Μια άλλη ταινία που μου άνοιξε μια πληγή η οποία με βασάνισε αρκετά χρόνια και έπρεπε να τη λύσω μέσα μου, ήταν το Thrashin. Σε μια σκηνή κάτι skaters αποδεικνύονται μεγάλοι haters αλλά περισσότερα όταν έρθει η ώρα εκείνου του film.

Οι δυο πρωταθλητές box στην ίδια καμπάνια ήταν Πορτορικανοί και όταν ο Hector Camacho πέθανε, θυμάμαι ότι τον αποχαιρέτησαν όλοι οι παλιοί b-boys, MCs και DJs που ήταν συμπατριώτες του με μεγάλη θλίψη. Από αυτό, κατάλαβα πως ό,τι και να είπε εκεί δεν κόλλησαν σε αυτό, διότι ήταν πολύ περισσότερα αυτά που τους ένωναν μαζί του συναισθηματικά παρά η μια άποψή του που μπορεί να τους χώριζε. Ήταν ο πρωταθλητής από το νησί τους, την πατρίδα τους. Το Πόρτο Ρίκο και ήταν περήφανοι για αυτόν.

Το ίδιο συνέβη πρόσφατα και με το θάνατο του Willie Colon. Όλοι, μα όλοι, βγήκαν να συλλυπηθούν και να εκφράσουν την αγάπη και το δέος τους για το μουσικό του ανάστημα και ειδικό βάρος στη Λάτιν μουσική, βάζοντας στην άκρη τις όποιες διαφωνίες μπορεί να είχαν μαζί του κατά καιρούς, όσο αυτός ασχολούταν με την πολιτική. Οπότε, πάλι εγώ είμαι αυτός που αδίκως τα πήρε πολύ σοβαρά στο κρανίο.

Άλλωστε, αυτή η πολιτική του Koch βρήκε και άλλους αποδέκτες πέραν αυτών που φαίνονται στο Style Wars. Οι αγαπημένοι μου Whodini στα πλαίσια του 1985 Fresh Fest Tour, το 1985, στο Nassau Colliseum μαζί με τους RUN DMC σε ένα press conference κάνουν δηλώσεις εναντίον του graffiti. Ευτυχώς, φαίνεται πως πέρασε λίγο στο ντούκου και δεν τους στοίχισε, διότι θα ήταν αρκετό να στιγματιστούν αμφότεροι. Και εννοείται πως κάνω την πάπια, σαν να μη συνέβη ποτέ.

Πάντως, είναι γεγονός πως ταινία μουσικοχορευτική από τη Νέα Υόρκη που να βγάζει στο δρόμο τόσα πολλά παιδιά και να χορεύουν πέραν από το Fame δε θυμάμαι άλλη. Κοντράρει το Electric Boogaloo. Μετά μάλλον πάμε στο Ferris Bueller’s Day Off. Επίσης, όταν λέμε κόσμος στο δρόμο, αναπότρεπτα το μυαλό μου πάει στο βίντεο κλιπ του «Fight The Power» των Public Enemy και το «They Don’t Care about us» του Μιχαλάκη. Δεν ξέρω αν σας ακούγεται άκυρο και ασύνδετο, just sayin. Για μένα δεν είναι…

Το Fame και το Flashdance μπορεί να μην είναι hip hop ταινίες αλλά εφόσον είναι γυρισμένες το 1980 και το 1983 στην Νέα Υόρκη αντίστοιχα, όλο και κάποιο ενδιαφέρον κοινωνικό στοιχείο θα υπάρχει να βρει κανείς. Μου αρέσει λοιπόν να χαζεύω λεπτομέρειες όπως αμάξια, boomboxes, χτενίσματα, κουρέματα των νέγρων, ντυσίματα, sneakers, neon φώτα gadgets πλάνα με γειτονιές και παλιά κτήρια της Νέας Υόρκης στα μέρη που γυρίστηκε το έργο graffiti στα τραίνα, τους σταθμούς, τη Times Square κ.λπ.

Ένα από τα μουσικά μέρη του Fame soundtrack είναι το διάσημο «I sing the body electric». Το “I Sing the Body Electric” είναι ένα ποίημα του Walt Whitman από τη συλλογή του Leaves of Grass του 1855. Το ποίημα χωρίζεται σε εννέα τμήματα, καθένα από τα οποία γιορτάζει μια διαφορετική πτυχή της ανθρώπινης σωματικότητας. Δείτε το σχετικό λήμμα στη wiki αν δεν το γνωρίζετε. Από τις πολλές διαφορετικές εκδόσεις είτε του ποιήματος, είτε μόνο του τίτλου εγώ, ως b-boy, θα μιλήσω για ποιο άλλο, το δίσκο «I sing the Body Electro», του Kurtis Mantronik, αλλά ο οποίος βγήκε αρκετά μεταγενέστερα του Fame, το 1998. Ακόμα μέχρι σήμερα, αυτό το ποίημα εξακολουθεί να εμπνέει.

Τα «Παιδιά από το Fame» ήταν το όνομα του συγκροτήματος αρκετών μελών του καστ της τηλεοπτικής σειράς Fame, τα οποία είχαν μια σειρά από singles και άλμπουμ στο απόγειο της επιτυχίας της σειράς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτή η επιτυχία κορυφώθηκε με περιοδείες στη Βρετανία, όπου εμφανίστηκαν ζωντανά σε συναυλίες. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε ένα live album. Αν, λοιπόν, για τους πρωταγωνιστές του Fame που σαν ταινία βγήκε το 1980 υπήρχε χώρος στη βιομηχανία να δοκιμάσουν την τύχη τους κυνηγώντας μια καριέρα τότε, παρομοίως εξηγείται και γίνεται δεκτό το να κάνουν tour οι πρωταγωνιστές του Breakin και του Beat Street. Μάλιστα δε, από αυτούς όλους, οι Rock Steady Crew του Flashdance είχαν και δικό τους δίσκο, το «Ready for the Battle». Μια ίσως σπάνια πληροφορία για εσάς, (για εμένα στοιχειώδης γνώση) ήταν η ύπαρξη ενός b-boy crew από την Ακτή Ελεφαντοστού, οι Abidjan City Breakers, ναι με δισκογραφία, έστω και ένα LP το 1984.

Στο Flashdance τώρα, η Beals δουλεύει ως οξυγονοκολλήτρια σε μεγάλο μηχανουργείο και στον ελεύθερο χρόνο της διαβάζει Vogue. Fun fact: έχω κάνει πολλές σκληρές δουλειές, σε βιοτεχνίες, σε βιομηχανίες, σε οικοδομή, σε χωράφια, στο δρόμο. Σχεδόν τα πάντα εκτός από εναερίτης και ανθρακωρύχος. Πολυtechniτης και ερημοσπίτης σαν το Βέγγο κι εγώ. Και ναι!, το πιστεύετε ή όχι, έχω δουλέψει σχεδόν 10 χρόνια για τη Vogue Greece! Μια από τις στολές του δασκάλου μου, του RΑΜΜ:ΣLL:ZΣΣ, οι οποίες στην ουσία κατά τη μυθολογία του Gothic Futurism είναι θεοί και τέρατα (Garbage Gods και Monster Models) είναι αυτή του Welder, (οξυγονοκολλητή!) Οπότε η εικόνα της Beals να διαβάζει Vogue με κάνει να νιώθω οικεία.

H pop κουλτούρα τίμησε δεόντως τα δυο αυτά films στο πέρασμα των ετών. Το 2001, το tribute της Αγγλίδας τραγουδίστριας Geri Haliwell των Spice Girls στα 80ς είναι τριπλό. Πρώτον, το σκηνικό και η χορογραφία της είναι copy paste η χορογραφία της Beals στο «What a feeling». Δεύτερον, το κομμάτι που τραγουδά είναι το «Its raining men» των Weather Girls -θυμίζω η Martha Wash ήταν η κρυφή τραγουδίστρια του «Everybody Dance Now» των CnC Music Factory. Τρίτον, ένα μπουλούκι μαθητών μιας ολόκληρης σχολής χορού, εμμέσως, είναι tribute στο Fame. Και υπάρχει και λίγο breakin και locking. Η ίδια φοράει ένα T-shirt που γράφει Famous με τη γραμματοσειρά της Ford…εεε, συγγνώμη, του Fame ήθελα να πω. Από ότι βλέπω εν τω μεταξύ, στο κλιπ παίζει ο Lee Curreri ο πιανίστας του Fame, όπου εκεί είχε το ρόλο του «Bruno Martelli». Έτσι, το αποτέλεσμα της Geri είναι ένα μουσικοχορευτικό mash-up video των δυο ταινιών αλλά με cover άλλου κομματιού της ίδιας εποχής.

H Jennifer Lopez με τη σειρά της το 2002, έγραψε το «I’m Glad», όπου εκεί στο clip εκτελεί την ίδια χορογραφία της Beals τόσο στην audition όσο και στο night club. Μάλιστα, η JLO είχε πλέον τη δυνατότητα να βάλει σύγχρονες b-boy power moves (air flares) χωρίς αυτό να αποτελεί χρονική ασυνέχεια, εφόσον πρόκειται για tribute video clip του σήμερα και όχι remake ταινία του τότε.

Εγώ στα χρόνια μου αρνήθηκα και έφτυσα την ελληνική showbiz όταν θα μπορούσα να κυνηγήσω έστω και κάτι. Δεν τρέχει κάτι, το hip hop μου έδωσε ανεκτίμητους θησαυρούς από την άβυσσό του. Πολλά παιδιά της ελληνικής χορευτικής hip hop (με την ευρύτερη έννοια) σκηνής είναι τώρα δάσκαλοι χορού και τα περισσότερα μπορεί να ήταν μαθητές της ίδιας σχολής ή του ιδίου crew και τώρα είναι επαγγελματίες χορευτές. Το σημερινό άρθρο είναι για κάποιους από αυτούς.

Ιδίως τον Fuerza Negra και όλο το Waveomatics Crew.